اين منم آن بندهء عاصی که نامم را

دست تو با زيور اين گفته ها آراست

وای بر من، وای بر عصيان و طغيانم

گر بگويم، يا نگويم، جای من آنجاست

باز در روز قيامت بر من ناچيز

خرده می گيری که روزی کفر گو بودم

در ترازو می نهی بار گناهم را

تا بگويی سرکش و تاريک خو بودم

کفه ای لبريز از بار گناه من

کفهء ديگر چه ؟ می پرسم خداوندا

چيست ميزان تو در اين سنجش مرموز ؟

ميل دل يا سنگ های تيرهء صحرا؟

خود چه آسانست در آن روز هول انگيز

روی در روی تو از خود گفتگو کردن

آبرويی را که هر دم می بری از خلق

در ترازوی تو نا گه جستجو کردن

بر لبانم سايه ای از پرسشی مرموز

در دلم درديست بی آرام و هستی سوز

راز سرگردانی اين روح عاصی را

با تو خواهم در ميان بگذاردن، امروز

گر چه از درگاه خود می رانيم، اما

تا من اينجا بنده، تو آنجا، خدا باشی

سرگذشت تيرهء من، سرگذشتی نيست

کز سرآغاز و سرانجامش جدا باشی

من از میان ریشه های گیاهان گوشتخوار می آیم

و مغز من هنوز

لبریز از صدای وحشت پروانه ایست که او را

در دفتری به سنجاقی

مصلوب کرده بودند.

ای تو بهانه واسه موندن ای نهایت رسیدن
ای تو خود لحظه بودن تو طلوع صبح خورشید دمیدن
ای همه خوبی همه پاکی تو کلام اخر من
ای تو پر از وسوسه عشق تو شدی تمامیه زندگیه من
اسم تو هر چی که میگم همه تکرار تو حرفهای دل من
چشم تو هرجا که میرم جاریه تو چشمای منتظر من
تو رو اون لحظه که دیدم به بهانه هام رسیدم
از تو تصویری کشیدم که اونو هیجا ندیدم
تو رو از نگات شناختم قصه ازعشق توساختم
تو رو از خودت گرفتم با تو یک خاطره ساختم

من از این دنیا چی می خوام دوتا صندلیه چوبی
که منو تو رو بشونه واسیه گفتن خوبی
من از این دنیا چی می خوام یه وجب زمین خالی
همونقدر که یک اتاقک بشه خونیه خیالیم
من از این دنیا چی می خوام یه جعبه مداد رنگی
بکشم رو تنه دنیا رنگ خوبی و قشنگی
ادامای دست و دلباز از تویه قلک طاقچه
بردارن بذر محبت واسه بار داریه باغچه
من از این دنیا چی می خوام دو تا صندلیه چوبی
که منو تو رو بشونه واسیه گفتن خوبی
من از این دنیا چی می خوام دوتا بال برایه پرواز
برم تا روز تولد برسم به فصل اغاز
برم پیش بچه هایی که یه لقمه نون ندارن
که یه شب با یه دل سیر چشاشونو هم بزارن
بگم قصه ها سر اومد گریه بس که بهتر اومد

صدا کن مرا

صدای تو خوب است !

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق این است !

***

ميشد از بودن تو عالمي ترانه ساخت

كهنه ها رو تازه كرد از تو يك بهانه ساخت

با تو ميشد كه صدا همه جا رو پر كنه

تا قيامت اسم ما قصه ها رو پر كنه

اما خيلي دير دونستم تو فقط عروسكي

كور و كر بازيچه باد مثل يك بادبادكي

دل سپردن به عروسك منو گم كرد تو خودم

تو رو خيلي دير شناختم وقتي كه تموم شدم

نه يه دست رفيق دستام نه شريك غم بودي

واسه حس كردن دردام خيلي خيلي كم بودي

توي شهر بي كسيها تو رو از دور ميديدم

تا رسيدم به تو افسوس به تباهي رسيدم

شهر بي عابر و خالي شهر تنهايي من بود

لحظه شناختن تو لحظه تموم شدن بود

مگه ميشه از عروسك شعر عاشقونه ساخت

عاشق چيزي كه نيست شد روي دريا خونه ساخت

هیشکی نمیتونه بفهمه که دلم از چی گرفته

هیشکی نمیتونه بفهمه که صدام ازچی گرفته

هیشکی نمی مونه تا با من توی راهم هفسفر شه

آخه میترسه که با من با دل من دربه در شه

هیشکی نمیدونه که چشمام چرا همیشه خیسه خیسه

نفسی هست و دمی هست و از اون کهنه شراب هم کمی هست

واسه ی شنیدن شکوه ی آدم هنوزم آدمی هست

منه اهل قناعت از امروز تا قیامت به هرچی بی نیازه میدم دست رفاقت

به هرچی بی نیازه میدم دست رفاقت

آهای روزگار من چشام گریوندنی نیست

آهای روزگار من دلم سوزوندنی نیست

ماکه خیلی حقیریم جهانش موندنی نیست

یه پنجره واسه ورود آفتاب

یه ایون واسه پرسه های مهتاب

یه دل یک دل از عاشقی بیتاب

همین مارا بس همین مارابس

نفسی هست و دمی هست و از اون کهنه شراب هم کمی هست

واسه ی شنیدن شکوه ی آدم هنوزم آدمی هست

منه اهل قناعت از امروز تا قیامت به هرچی بی نیازه میدم دست رفاقت

به هرچی بی نیازه میدم دست رفاقت

من مانده ام با یک دل لبریز از دلواپسی

ماندن و پوسیدن همان روزی به حرفم می رسی

در این فریب آباد با آب بیگانه با خاک بیگانه

ای عاشق رفتن خوش می روی خانه

هرجا که اهویی گم کرده راهش را

معصوم میبینی طرز نگاهش را

آنجا تو یادم کن دوست من دوست من

هرجا کبوتری با قلب دلواپس

پر می زند اما افتاده از نفس

آنجا تو یادم کن دوست من دوست من

هرجا گلی از شاخه دیدی جدا مانده

پا در گلی از رفتن دیدی که وا مانده

هرجا قناری ها را افسرده می بینی

یا پشت سالاری را تاب خورده می بینی

آنجا تو یادم کن دوست من دوست من

من مانده ام با یک دل لبریز از دلواپسی

ماندن و پوسیدن همان روزی به حرفم می رسی

در این فریب آباد با آب بیگانه با خاک بیگانه

ای عاشق رفتن خوش می روی خانه

هرجا که اهویی گم کرده راهش را

معصوم میبینی طرز نگاهش را

آنجا تو یادم کن دوست من دوست من

هرجا کبوتری با قلب دلواپس

پر می زند اما افتاده از نفس

آنجا تو یادم کن دوست من دوست من

تو نگاشه 

نمیتــــــــــــــــوانم عهـــــــــــــــــد کنم که تغییر نخواهم کرد
نمیتــــــــــــــــوانم عهـــــــــــــــــد کنم که خلقیات متفاوت نخواهم داشت
نمیتـــــــــــــــوانم عهــــــــــــــــــد کنم گاهی احساسات تو را جریحه دار نخواهم کرد
نمیتــــــــــــــوانم عهــــــــــــــــــد کنم که آشفته نخواهم شد
نمیتـــــــــــــوانم عهـــــــــــــــــــد کنم که همواره قوی خواهم بود
نمیتـــــــــــــوانم عهـــــــــــــــــــد کنم که قصوری نخواهم کرد
امــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا....
میتـــــــــــــــــــوانم عهــــــــــــــــــد کنم که همواره پشتیبان تو خواهم بود
میتـــــــــــــــــــوانم عهــــــــــــــــــد کنم که افکار و احساستم را با تو سهیم خواهم شد
میتـــــــــــــــــوانم عهـــــــــــــــــــــد کنم که تو را آزاد خواهم گذارد تا خودت باشی
میتــــــــــــــــــوانم عهــــــــــــــــــــد کنم که هر کاری بکنی درکت خواهم کرد
میتــــــــــــــــــوانم عهــــــــــــــــــــد کنم که با تو کاملا صادق خواهم بود
میتــــــــــــــــــوانم عهـــــــــــــــــــــد کنم که با تو خواهم گریست و خواهم خندید
میتـــــــــــــــــــوانم عهــــــــــــــــــــد کنم که کمکت خواهم کرد به هدفهایت برسی
امــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا....
بیش از همه میتـــــــــــــــــــــوانم عهــــــــــــــــــــد کنم که

دوســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــتت خواهم داشــــــــــــــــــــــــــــــت